Gepost op

5 Griezelige Honden uit mythes en volksverhalen

Het is bijna Halloween, een nacht om lekker te griezelen en enge films te kijken, het liefst met jouw viervoeter naast je op de bank om je te troosten. Deze enge films gaan meestal over vampiers, zombies of andere menselijke monsters, maar wist je dat de hond ook griezelige gedaantes aan kan nemen? Over de hele wereld worden verhalen verteld over zwarte geesthonden of gedaanteverwisselaars. Hieronder de vijf griezeligste honden uit mythes en volksverhalen.

De Black Dog

De hond wordt in Europese volksverhalen vaak afgeschilderd als een voorbode van naderende dood, wat te maken kan hebben met het feit dat honden vaak aas eten. Groot Brittannië kent een grote verscheidenheid aan de zogenaamde ‘Black Dogs’, een soort geest of demonische verschijning. Deze monsterlijke zwarte honden komen ’s nachts tevoorschijn en zijn een voorteken van naderende doem voor eenieder die hun pad kruist. Beruchte Black Dogs hebben namen als Barghest en Black Shuck. Maar een eenzame reiziger kan soms ook geluk hebben. Sommige Black Dogs zijn goedaardig en helpen verdwaalde reizigers terug naar het pad en beschermen hen. Helaas zijn er een stuk minder van deze Guardian Black Dogs.

Xolotl: een goddelijke bewaker van de zon

Ook de Azteekse mythology kent een waakhond, in de vorm van de god Xolotl. Xolotl, tweelingbroer van Quetzalcoatl (een gevederd serpent), werd vaak afgebeeld als een monsterlijke hond. Hij was de god van vele dingen, zoals de bliksem, de dood, als ook tweelingen, monsters, ongeluk en ziektes. De Azteken geloofden dat de zon na zonsondergang een reis aflegde door de onderwereld, en het was Xolotl’s taak om de zon te beschermen. Xolotl bracht ook de doden naar de Azteekse onderwereld Mictlan. De Mexicaanse Naakthond wordt ook wel Xoloitzcuintli genoemd, een verwijzing naar Xolotl. De taak van dit hondje was dan ook om de zielen van overledenen naar het hiernamaals te brengen.

Hellehonden: bewakers van de onderwereld

Ken je Pluisje nog uit de Harry Potter serie? Pluisje is gebaseerd op Cerberus, een van de beroemdste hellehonden. Dit vervaarlijke beest met drie koppen en slangen die uit zijn lichaam groeien moet er wel zo gevaarlijk uitzien om de poorten van Hades te beschermen en ervoor te zorgen dat niemand ontsnapt. Maar Hellehonden komen ook op andere plekken in de wereld voor. Garmr of Garm is de Noorse versie van Cerberus, een met bloed besmeurde beschermer van de Hellepoort. Gek genoeg heeft ook deze hond een goedaardige variant. In Britse en Scandinavische folklore beschermen de Church Grim en Kyrkogrim kerkhoven en begraafplaatsen tegen dieven en vandalen.

Cynocefalen: de mysterieuze mannen met hondenkoppen

Cynocefalen zijn vreemde wezens die voorkomen in mythes uit Europa, India en China. Hoewel de cynocefaal in India en China meestal wordt omschreven als een gedaantewisselaar, was hij in Europese verhalen een man met een hondenkop. De oudste Europese verhalen plaatsten deze wezens in de meest afgelegen gebieden. De Grieken dachten dat dit volk in de bergachtige gebieden van India leefde. Later, tijdens de Middeleeuwen, werd de cynocefaal een populair monster om de lege plekken op de kaart in te vullen, meestal in Centraal Azië. Sommige verhalen vertellen over legers die cynocefalen in hun ranken hadden: woeste, bloeddorstige krijgers die constant willen vechten en mensenbloed drinken.

Pesanta: veroorzaker van nachtmerries

De Pesanta is een grote zwarte hond uit Catalonië. Overdag brengt hij de tijd door in verlaten kerken en ruïnes, maar elke nacht sluipt de hond de huizen van mensen binnen. Hij kruipt door het sleutelgat naar binnen, om vervolgens met het grote, zware lijf op de borst van een slapend persoon te gaan zitten. De slaper krijgt moeite met ademhalen en zal last krijgen van nachtmerries. Ook al wordt de slaper wakker, de Pesanta is zo snel dat de slaperige mens alleen nog een glimp van een schaduw kan zien. De Pesanta heeft poten van staal, maar omdat er gaten in zitten, kan het niets stelen.

Fijne Haloween en slaap lekker!